Sylwetki żołnierzy LWP

Muzeum Służb Mundurowych  » Sylwetki » Sylwetki żołnierzy LWP

  • Mundur z lat 1952-1958
    Mundur z lat 1952-1958
  • Żołnierz ZSW w umundurowaniu polowym zimowym
    Żołnierz ZSW w umundurowaniu polowym zimowym
  • Żołnierz ZSW w umundurowaniu polowym zimowym. Żołnierz nie posiada szelek bojowych, ponieważ nie zawsze się je nosiło, szczególnie w pododdziałach wsparcia i tyłowych (drugiego rzutu) podczas normalnego trybu szkolenia na sprzęcie. Szkolenie bojowe (taktyczne) było w szelkach i w pełnym oporządzeniu (łopatki, chlebaki, OP1 w pokrowcach - żołnierze piechoty zmechanizowanej i torbach np.obsługi dział). Torby na odzież p.chem. często noszono na pasku nośnym a nie przypięte do szelek. Manierki zwykle przechowywano w chlebaku (torba polowa na wyposażenie osobiste) wraz z menażką. W polu, do pełnego oporządzenia noszone były przypięte do "bojówek" pasa i noszone z tyłu. Wg regulaminu "bojówki" powinny być po jednej z obu stron tylnej szelki lecz wygodniejsze było noszenie manierki na lewy boku, nieco z tyłu za torbą maski p.gaz., a w miejscu manierki znajdował się noszak z łopatką polową ze stałym trzonkiem. Taki sposób noszenia zapobiegał bolesnemu wbijaniu się trzonka w łydkę podczas gwałtownego przyklękania, obijania się o udo podczas biegu i umożliwiał siadanie na ławce podczas transportu ciężarówką. Trzonek "wisiał" wówczas poza ławką (nie miały one oparć). W piechocie zmechanizowanej łopatki były składane (mało miejsca wewnątrz transportera) i noszaki były na pasie, z przodu po lewej stronie. Po prawej noszono ładownice z magazynkami.
    Żołnierz ZSW w umundurowaniu polowym zimowym. Żołnierz nie posiada szelek bojowych, ponieważ nie zawsze się je nosiło, szczególnie w pododdziałach wsparcia i tyłowych (drugiego rzutu) podczas normalnego trybu szkolenia na sprzęcie. Szkolenie bojowe (taktyczne) było w szelkach i w pełnym oporządzeniu (łopatki, chlebaki, OP1 w pokrowcach - żołnierze piechoty zmechanizowanej i torbach np.obsługi dział). Torby na odzież p.chem. często noszono na pasku nośnym a nie przypięte do szelek. Manierki zwykle przechowywano w chlebaku (torba polowa na wyposażenie osobiste) wraz z menażką. W polu, do pełnego oporządzenia noszone były przypięte do "bojówek" pasa i noszone z tyłu. Wg regulaminu "bojówki" powinny być po jednej z obu stron tylnej szelki lecz wygodniejsze było noszenie manierki na lewy boku, nieco z tyłu za torbą maski p.gaz., a w miejscu manierki znajdował się noszak z łopatką polową ze stałym trzonkiem. Taki sposób noszenia zapobiegał bolesnemu wbijaniu się trzonka w łydkę podczas gwałtownego przyklękania, obijania się o udo podczas biegu i umożliwiał siadanie na ławce podczas transportu ciężarówką. Trzonek "wisiał" wówczas poza ławką (nie miały one oparć). W piechocie zmechanizowanej łopatki były składane (mało miejsca wewnątrz transportera) i noszaki były na pasie, z przodu po lewej stronie. Po prawej noszono ładownice z magazynkami.
  • Żołnierz w ubraniu białym ochornnym
    Żołnierz w ubraniu białym ochornnym
  • Mat Marynarki Wojennej w mundurze polowym. Mat jest z pododdziału lądowego MW. Pływający nosili na okrętach inne buty (podobne do skuterów ale na skórzanej podeszwie bez ćwieków) nazywane slangowo "stuki" albo "kajdany" i mieli na lewej piersi białą naszywkę z numerem działu (okrętowego) i numerem własnym.
    Mat Marynarki Wojennej w mundurze polowym. Mat jest z pododdziału lądowego MW. Pływający nosili na okrętach inne buty (podobne do skuterów ale na skórzanej podeszwie bez ćwieków) nazywane slangowo "stuki" albo "kajdany" i mieli na lewej piersi białą naszywkę z numerem działu (okrętowego) i numerem własnym.
  • Żołnierz ZSW w umundurowaniu polowym, regulacja ruchu
    Żołnierz ZSW w umundurowaniu polowym, regulacja ruchu